Þú, manneskjan sem situr og lest þetta, ert að verða vitni að einum af þeim merkilegustu atburðum sem hafa átt sér stað í gjörvallri mannkynssögunni. Jesús er gamall og lúinn, og við erum flest-öll orðin andskoti þreytt á því að hlusta á það endurtekið hvernig hann breytti einhverri hveitiklessu í fisk fyrir hálfa þjóð eða hvern djöfullinn hann gerði. Mig langar að sjá hann rífa í sundur tölvu, helvítið.
En já, Sævar Berg, drápari fæðingarhálfvita og úthlutari ótæmandi visku er upprisinn. Sá sem minnist á það að það tók aðeins jesús 3 daga að rísa upp en mig hálft ár fær mig sem einkaleiðsögumann svo ég geti sýnt ykkur vel og örugglega hvar davíð keypti ölið.
Satt að segja veit ég ekkert hvort ég get fundið innri bloggarann í mér aftur. Ég hef breyst, eins og gengur og gerist, og hef ekki minnstu glóru um hvort ég eigi eitthvað eftir að nenna að blogga yfir höfuð. Kannski verður þetta bara svona one-time-thing, eins og þegar Sindri fór í sturtu.

Þau ykkar sem ég umgengst (svona nokkurnveginn) reglulega ættuð að vita (aftur, svona nokkurnveginn) hvað hefur á daga mína drifið þetta hálfa ár sem ég lá í valnum, en fyrir ykkur hin sem ég tala ekki nógu oft við og þau ykkar sem ánetjuðust of sterkum verkjalyfum og lifa þess vegna á bleiku skýi í undralandi, mun ég reyna að upplýsa eins vel og mér er unnt.'

Þið verðið samt að hafa í huga að ég er svo gjörsamlega ónýtur þegar það kemur að því að muna eitthvað sem skiptir máli, að það er hreint kraftaverk að ég rati heim á daginn og þess vegna mæli ég ekki með því að þetta blogg verði notað sem heimild fyrir ævisögu mína(Sem þið takið að sjálfsögðu að ykkur að skrifa eftir dauða minn þegar ég er orðinn heilagur martýr einhvers málstaðar).

Jú, best að skrifa um janúar. Í janúar gerðist það.. Já, ég er viss um að það gerðist eitthvað merkilegt. Hlýtur að vera. Bara það að ég klóri mér í rassgatinu er heimsviðburður. Ég veit ekki hvort ég á að vera stoltur yfir því að muna bara eitthvað frá þeim mánuði eða sorgmæddur yfir því að muna það sem ég man, en það mun vera það að aukapakkinn fyrir WoW kom út 16 janúar eða þar um kring. Engar áhyggjur - Ég sé alfarið um það sjálfur að berja mig til óbóta fyrir þessi sorglegu minnisglöp.
Nei, vitiði, ég hef ekki minnstu hugmynd um hvað gerðist meira í janúar eða febrúar. Ég gæti þess vegna hafa verið útúrtjúttaður á kínverskum, fjöldaframleiddum ofskynjunarlyfjum og tekið þátt í kynlífsorgíum í undirheimum kebab iðnaðarins.
Mig grunar samt að ég hafi ekki gert mikið meira en að sóa tíma í þennan suddalega lélega skóla, spila WoW og hanga með Sylvíu þá tvo mánuði.

Mars er hins vegar svoldið annað mál. Það var um það leiti sem ég hætti í skólanum, langt fyrir útskrift að sjálfsögðu, einfaldlega vegna þess að hann var algjörlega og fullkomlega sóun á dýrmætum tíma sem ég gat eytt í að spila WoW. Það var ekki mikið gert en að nöldra um hve lítið væri gert. Heimanám var að lesa tvær blaðsíður um eitthvert sérviturt danskt skáld sem skipti mig svo litlu máli að er ekki til mælieinig yfir það - En skoðun mín á skáldinu var hvort eð er afstæð vegna þess að þeir létu okkur bara lesa um þetta skáld og skildu svo við það þannig, eins og þeir byggjust við því að við myndum gera eitthvað meira og merkilegra við þessa nýfundnu þekkingu en að losa okkur við hana strax og við löbbuðum út um hurðina á stofunni.

Það var samt sem áður ekki þar með sagt að ég hafi ekki fengið eitthvað út úr skólagöngunni. Kynntist fullt af fólki og eignaðist helling af vinum, þroskaðist og breyttist. En það hindraði mig ekki í því að droppa þessum skóla eins og brókinni sem sindri notaði í íþróttum.
Þegar ég hafði lofað kennaranum að mæta í viku enn til að vera viss um að ég vildi hætta og mæta svo ekki, tók það við að finna aðra, tímafrekari og ef til vill skemmtilegri vinnu en að vinna 6 tíma á viku við kassa í búð sem var rekinn af fertugum dana með mikilmennskubrjálæði.
Það gekk ekki eins og maður hefði vonað og var ég bara í góðu tjilli, í sannleika sagt, næstu mánuði.

Jújú, svo tóku mamma og kim upp á því að kaupa sér eitthvern kofa á útjarði veraldar, þar sem allir tala eins og létt-fatlaðir þjóðverjar. Ég, Sævar Berg, þrautþjálfaður gosdrykkjumaður og sjoppukampari tók algjörlega fyrir það að láta drösla mér eitthvert út í rassgat svo ég gæti haft ennþá minna að gera, sem ég taldi reyndar nánast ómögulegt, þar sem ég hefði nánast engann aðgang að sjoppu, eða bara siðmenningu almennt. Venjulega yrði maður að sjálfsögðu bara að elta rassgatið á mömmu sinni eins og hvolpur með rassafetish, en það má ekki gleyma því að Sævar er enganveginn venjulegur einstaklingur, og er hafinn yfir allar reglur og öll lög sem sett eru til að láta venjulega liðið haga sér.

Með mínum óendanlega æðri gáfum datt mér það í hug að flytja bara til Sylvíu. Fyrst var þetta bara eitthvað sem maður fleygði svona til og frá á milli auglýsingahléa þangað til að ég var tekinn inn í framhaldsskóla hérna í århus. Þá fór maður í alvöru að spá í því og viti menn, maður lét bara vaða. Ég sit og skrifa þetta meistaraverk í stólnum mínum, við tölvuna mína, heima hjá Sylvíu.. Eða bara mér. Ég byrjaði að sjálfsögðu á því að hlanda í öll horn og á alla staura til að merkja mér svæði, og öskra og urra á Úlla, pabba Sylvíu, til að koma fólki í skilning um það að ég réði ríkjum nú. Það gekk ekki eins og ég hafði vonað og var ég bara tjóðraður við grindverkið úti í garði og mér gefinn hundamatur þangað til ég skammaðist mín.

Stuttu eftir það, eða bara núna fjórða júní síðastliðinn, fór ég svo til íslands til að vinna á sjó. Í þeim skilning að ég var á skipi, sem var á sjó, að vinna, var ég mikið á sjó - En í þeim skilning að ég væri á sjó að veiða, nei, ég var ekki alveg í því stússi.
Það var auðvitað ætlunin, en vegna þess að ég var að vinna með skipstjóra sem fékk réttindin sín líklega í CHeerios pakka og tvítugum strák með Tourettes einkenni, og líklega alvarlegann heilaskaða, gekk það ekki eins og í sögu, nema hún hafi verið skrifuð af Eli Roth, höfundi Hostel myndanna.
Í stuttu máli fóru rúmar 2 vikur í að koma helvítis dallinum á sjó, svo slitum við á endanum bæði togin sem maður dregur netið með, með þeim afleiðingum að netið sökk, náðum í ný tog, nýtt net og krók til að veiða hitt netið upp, gerðum ekkert í eina og hálfa viku þar sem ég var orðinn geðveikur vegna skorts á mannlegum samskiptum. Fórum út að ná í netið, veiddum það upp, en sökktum svo óvart hinu útaf því að þessi kengfatlaði drengfáviti gat ekki unnið vinnuna sína. Þegar við veiddum svo hitt netið upp flæktum við það í tromlunni sem var notuð til að hífa það upp, og við vorum búnir að eyða 7 klukkutímum í að reyna að losa það, og ekki komnir með einn fjórða, þegar ég fór til rvk til að fara til DK aftur.

En svo er einmitt eitt merkilegt sem gerðist á meðan ég var á íslandi. Ég og Sylvía vorum búin að vera saman í eitt ár. Eitt, geðveikt ár.

En sorry, ég verð að drulla mér. Ég sit og skrifa herna klukkan 10 mín gengin í 6 dönskum tíma og ætti að drulla mér í háttinn. Þetta var hálf slakt í endann, en ég blogga meira og skemmtilegra seinna - Nöldra kannski eitthvað.

-Sævar sjóræningi

Að hluta til vegna þess að ég nenni ekki lengur, en aðallega vegna þess að fólk hefur misst áhugann, þá er ég hættur að blogga..

Skil ekki tilganginn í því að blogga þegar fólk biður mig um það þegar það nennir svo ekki að lesa.

En já, allt  stendur eins og það stendur og ef ég á eftir að nenna hendi ég inn einu og einu bloggi.. Efast samt um það.

Einhverra hluta vegna langar mig að blogga.

Það er nú frekar augljóst að ég hef ekki bloggað í .. einvhern tíma, er örugglega orðið vel meira en mánuður, en ég tel mig nú hafa ágætis ástæður.

Í fyrsta lagi hef ég verið svo upptekinn að tími til að skeina mér leit ég á sem gjöf í þau skipti sem ég hafði tíma til þess. Skólinn, heimanám og einhver frítími sem verður æ minni, hafa étið upp dagana eins og bandarískur náungi á McDonalds.

En ég er viss um að þið eruð alveg iðandi í skinninu eftir að fá að vita hvað hefur gerst undanfarið.. Eins og ég sagði, þá er allur minn tími notaður í skólann og allt sem honum tengist, heimanám þar með og svo frítími. Þess má geta að undir skólanum eru líka körfuboltaleikir og æfingar(Sem eru reyndar á skólatíma) og margt annað. Frítími minn fer mest allur í Sylvíu, auðvitað og helgarnar í hana og einhverja fleiri vini mína.

Ég er einnig nýbúinn að fá vinnu sem þýðir þá að ég eigi eftir að hafa enn minni frítíma, en samt aðallega að ég eigi eftir að eiga pening, sem er náttúrulega sniðugur hlutur þar sem ég geri ekki mikið annað en að sitja á rassgatinu og bíppa hluti á kassanum.

Önnur skemmtileg staðreynd er sú að ég á afmæli eftir.. 5 daga. Þá verður kjellinn 16 ára snáti og get þá löglega keypt sígarettur og áfengi.. Í kenningu, auðvitað. 8-)

Eftir 6 daga kemur amma gamla í heimsókn til okkar og verður hún hér eitthvað fram í janúar líka. Ég vill minna ykkur á að tilraun til að komast inn án gjafar, það er að segja peninga, gefur mér sjálfkrafa þann rétt til að henda ykkur í rafmagnsstólinn eftir að ég er búinn að pynta ykkur alveg út á brún geðveikinnar með fjöður.

Síðast en alls ekki síst þá er ég að fara í skíðaferðaleg til Frakklands, nánar tiltekið til Valloire, sem er lítill skíðabær þar á landi. Ekki kemur það ókeypis og kostar það skemmtilega mikinn pening miðað við að þessir snillingar ákváðu að setja þetta í Desembermánuðinn, sem er bara sá mánuður sem mánuður sem maður eyðir mestum pening. Frábær rökhugsun þar á ferð.

En já, bloggin mín væru ekki bloggin mín ef ég kæmi ekki með eitthvað nöldur til að krydda upp á grámygluðu tilveru ykkar. Þó svo að ég lifi í þeirri sjálfsblekkingu að þið nennið í alvöru að vita hvað á daga mína drífur, þá veit ég allavega að ég myndi ekki láta það detta mér í hug að lesa blogg eftir einhvern náunga, alveg sama hve skyldur mér hann væri, ef hann ætlar bara að blaðra út í bláinn um hvað hann gerði síðustu daga – Mér væri svo nákvæmlega skítsama.

Ég hef fengið þó nokkrar flugur í höfuðið í sambandi við hvað ég ætti að vera að nöldra um í næsta bloggi, en því miður þá át ég þær allar og hef nú ekki minnstu hugmynd um hvað ég ætti að skrifa um. Prótein gott.

Jú heyrðu, annars..

Hver hérna man eftir því að vera lítil veimiltíta á yngri árum sem myndi frekar taka shortcut í gegnum helvíti heldur en að fara í gegnum unglingadeildina í skólanum? Ég man svo sannarlega eftir því. Ég var náttúrulega ónáttúrulega feiminn á þeim tíma, en samt sem áður þá veit ég að félagar mínir voru ekkert alltof hrifnir af því að þurfa að fara í gegnum unglingadeildina frekar en ég.

En í þeim tilfellum að maður neyddist til þess, þá var það þannig að maður andaði að sér, hélt því inni og labbaði eins hratt og mögulegt var, horfandi á skónna sína eins og þeir væru að halda leikrit, í gegnum unglingadeildina, ekki stoppandi til að horfa í augum á einum né neinum vegna hræðslu við að vera étin.

Svo kannski í einstaka skipti þá stoppaði einhver snillingurinn mann og benti manni á að lítil veimiltíta eins og maður sjálfur hefði ekkert að gera þarna í heimi risanna.

Þá stoppaði maður náttúrulega, stendur þarna svo rauður að maður var alveg við að sjóða yfir, þangað til að maður gat ekki haldið inni andanum lengur og byrjaði að anda eins og maður hefði verið að drukna, á meðan unglingurinn horfir á mann með “WTFMATE?!” svip, pælandi af hverju í fjandanum litla gerpið líti út eins og einhver sé að reyna að drepa hann.

Ef spurt var að því hvað maður væri að gera þarna, það er að segja annað en einbeita sér að því að skíta ekki í sig af hræðslu, þá byrjaði maður að stama eins og fæðingarhálfviti og endaði bara á að hljóma eins og kengfatlaður mongólíti í misheppnaðri tilraun til að tjá sig: “Uhh...oooh, eeh.. uuhhh. Skooooooooh.. eeehh.. ohh,” þangað til að maður sá tækifæri til að hlaupa eins og djöfullinn væri á hælunum á manni.

Já, eins og sést, þá leit maður á unglinganna eins og guði og maður hefði líklega sleikt drulluna af skónnum þeirra ef þeir myndu segja manni að gera það. Þetta er náttúrulega allt ýkt í þeim tilgangi að skemmta ykkur, en maður bar virðingu blandað með ótta fyrir eldri krökkunum.

Það er eins og það ætti að vera, maður á að virða eldri fólkið. Já, kannski á þetta mest við fullorðna, en alveg sama.

En í dag, hins vegar, þá eru hlutirnir vægast sagt.. öðruvísi. Mig langar að sjá ykkur fara í yngri deildina og reyna að neyða einhvern lítinn gaur til að sleikja skónna þína. Reyndu bara, næst þegar þú ert nálægt grunnskóla á skólatíma.

Ef krakkinn tekur þig ekki og lemur þig í spað sjálfur, ekki halda að þú sért sloppinn auðveldlega. Eina mögulega ástæðan fyrir því að hann hlaupi í burtu er sú að hann er að safna saman litlum her af snar-hoppandi-súrrandi geðveikum litlum mannætum með engar tilfinningar eftir að hafa farið í gegnum þetta frábærlega FUBAR kerfi sem við höfum núna.

Ef maður er svó heimskur að reyna að bögga litlu krakkana, þá er það eina að gera að nýta sér stærð sína og taka til fótanna. Taka til fótanna eins og það sé stór, svartur náungi sem kallar sig Bóbó á eftir þér og ætli sér að raðnauðga þér hrottalega með 50 centimetra skaufa sínum(Það væri í rauninni skárra en hitt).

Ef þeir ná þér, þá rífa þeir þig í sig á innan við mínútu eins og hópur af svöngum píranafiskum í amazon ánni rífur í sig kjúkling.

Ef það ólíklega skeður að þú lifir þessa helför af þá máttu búast við því að þurfa kalla á leitarlið til að finna eistun á þér, sem myndu í rauninni ekki hafa mikinn tilgang vegna þess að þú ert getulaus. Ef ekki líkamlega getulaus, þá sálfræðilega, eftir að hafa gengið í gegnum þetta.

Án gríns, litlir krakkar hafa enga virðingu fyrir okkur unglingunum lengur. Áður fyrr gat ég sagt litlum strák að færa sig og hann myndi gera það eins og skot, afsakandi hvað hann var lengi að því. Ef ég geri það núna fæ ég að vita að mamma mín er hóra, fæ einhverjar hundrað dauðahótannir og lof um barsmíðar ef ég drulli mér ekki úr augsýn viðkomandi áður en hann telur upp á 4(Hann kann ekki að telja hærra).

Jájá, ég man líka eftir því þegar maður var á leikskóla að róla með vini sínum og einhver unglingur labbar framhjá, og maður kallar hann kúkalabba og pissuklof eða eitthvað álíka, en það er líka töluvert .. öðruvísi núna. Það er ekkert kúkalabbi lengur, ó nei. Þeir segja manni að hoppa upp í rassgatið á sér, kalla systur manns hóru og segja manni að maður sé svo ljótur að mamma manns elski mann ekki.
Ég veit ekki, en mér líkar mun betur við að vera kúkalabbi heldur en að vera upp í rassgatinu á mér með andlit sem grætir börn.

Ég gæti alveg talað meira um þetta, en verð því miður að enda þetta snögglega vegna þess að ég þarf að fara að lúlla mér.

Ég veit allavega að ég mun ekki fara í gegnum yngri deildina nema ég sé vopnaður hnúajárni og sé í hóp með allavega 10 manns.

 

Sævar, sleikjandi skó einhvers leikskólakrakka í von um
að forðast barsmíðar, kveður.

 

 

 

 

 

 

 

 

Það var eitthvað sem gerði það að virkum að mig langaði bara allt í einu að blogga. Það er frekar augljóst að ég hef ekki alveg verið að standa mig í bloggstússinu, en til að segja sannleikann þá hafið þið, þið þarna svokölluðu “blogghólistar” ekki verið að standa ykkur heldur.

 

Þegar ég kíkti á síðuna fyrir tveimur mínútum, þremur sekúndum og 43 millisekúndum, varð ég fyrir tilfinningalegu áfalli og það munaði litlu að það liði yfir mig. Það er aðeins EINN búinn að kommenta á mitt síðasta blogg og það eru aðeins 9 búnir að koma inn á síðuna. Sorry Einar; en þegar það eru aðeins tveimur færri búnir að sækja síðuna hans Einars en mína, þá er það eitt stórt, gapandi merki um vandamál.

Ég er tilbúinn að viðurkenna að bloggið var ekki hið innihaldsríkasta hingað til, en hins vegar, ef þið væruð í raun og veru háð bloggunum mínum, þá mynduð þið kommenta á það, segjandi hvað þið væruð sammála og að við, mannkynið, værum bara einhverjir helvítis apar með alltof mikil völd og of stór vopn.

 

Eins og ég hef bent nógu oft á til að það ætti að vera prentað innan á ennin á ykkur, þá á ég í vanda með að finna tíma til að skeina mér eins og hlutirnir eru núna og því miður fyrir ykkur, þá er ég mun frekar til í að skíta á ykkur með að blogga heldur en að ganga um óskeindur.

Þann tíma sem ég fæ fyrir sjálfann mig nota ég fyrir sjálfan mig og þó svo að að blogga sé að mörgu leiti hlutur sem ég geri fyrir sjálfan mig, þá er það ekki hluturinn sem mig hlakkar til að gera þegar ég kem heim úr skólanum.

 

Vetrarfríð var að klárast. Ég gerði líklega allt nema að blogga. Hvað mér tekst að gera lítið stundum kemur að meira segja mér á óvart stundum. Ég eyddi öllu fríinu með Sylvíu, var annað hvort heima hjá henni eða heima hjá mér, fórum í bíó, leigðum myndir og átum snakk.

Í sambandi við snakkát; ég er orðinn svo mikið hreyfingafrík að þegar ég sleppti því að fara í ræktina til að hanga með Sylvíu síðasta mánudag(Hey, I'm a guy, sue me), þá fékk ég samviskubit dauðans. Sævar fær ekki samviskubit. Líka, þegar ég sit og ét snakk og drekk gos eins það sé enginn morgundagur, þá finnst mér eins og ég sé skítugur. Skítugur, ógeðslegur og feitur og það fyrsta sem mig langar að gera er að hlaupa út og skokka einhverja kílómetra, eða gera magaæfingar eða eitthvað álíka. Ómægat, ég er þússt að tótallý breytast í þússt 13 ára þússt smápíku.

Ef þetta gengur einhverntímann svo langt að ég stend fyrir framann spegilinn með bolinn í hnút, potandi í bumbuna á mér eins og mongólíti, spyrjandi hvort ég sé feitur, viljiði vinsamlegast taka þá stærstu og illstu byssu sem þið finnið, reka hana eins langt upp í endann á mér og þið getið og senda hausinn á mér á sporbaug jarðar. Ég væri óendanlega þakklátur.

 

Það er alveg magnað hvað stelpur geta verið þrjóskar í sambandi við þetta..

“Ojj ég er svo feit”

“Nei, þú ert ógeðslega flott!”

“Ojj nei, þú ert eitthvað ruglaður, ég er eins og illa uppstoppaður flóðhestur”

“Nei alls ekki, þú ert eins ríðuleg og þær gerast..”

“Nei fávitinn þinn, ég er ógeðslega feit, sveitt og viðurstyggileg”

“Já okay, þú ert svo ógeðslega feit og sveitt og þessir keppir sem þú kallar brjóst senda mig í sjálfsvígshug vegna skærrar andstyggðar”

“HA?! OJJ DRULLAÐU ÞÉR ÚT! ÉG ER ALLAVEGA FLOTTARI EN ÞÚ!”

 

Ég get sett saman tölvu, ég get leyst fáránlega algebru jöfnur og ég get talað þrjú tungumál reiprennandi, en ég samt sem áður hef ég ekki grænann grun hvernig kvenmenn fúnkera. Þegar ég segi fúnkera, þá meina ég hvernig þeir geta starfað yfir höfuð með alla þessa þvælu í hausnum.

 

Sem færir mig að pointinu..

 

Við karlmenn vælum, veinum og tussumst eins og við fáum borgað yfir það hvað kerlingar eru(geta verið, allavega) ruglaðar, en samt sem áður getum við ekki verið án þeirra. Neeeeii. Því Guð, eða hvaða sýrupoppandi, hassreykjandi, dópsniffandi vera sem skapaði okkur mannkynið, ákvað að setja það sæta með því súra(Sem er hreinn og beinn glæpur og þar með er súrsæt sósa einnig glæpsamleg). Kvenmenn eru nefnilega miklu fallegri en við górillurnar, þær eru gáfaðri, vitrari, þroskaðri, duglegri eru náttúrulega með þessa, útaf einhverjum ástæðum ómótstæðilegu love-kúta sem við köllum brjóst í daglegu tali.

 

En vinsamlegast, elsku litlu kerlingarnar mínar, ekki taka þessu sem móðgun. Ég var eiginlega að drulla yfir okkur karlmennina..

 

En já, þar sem ég er byrjaður að nöldra þá get ég alveg eins haldið áfram.. Ég veit þið elskið þetta.

 

Ég sat í strætó, á leiðinni frá Sylvíu, um daginn og er við það grenja úr leiðindum, bíðandi í örvæntingu eftir því að einhver skrítinn, fullur karl með væga geðveilu komi inn í strætó þannig ég geti allavega setið og hlegið að samhengislausa raulinu í honum, þegar ég sé dagblað á sætinu við hliðina á mér og ákveð að kíkja. Ég blaða í gegnum þetta og mér til mjög svo lítillar undrunar þá er nákvæmlega ekki einn snefill af merkilegum fréttum í blaðinu og hugsa með mér að þessir helvítis gúmmítöffara-terroristar verði að fara að taka sig saman og sprengja eitthvað upp þannig ég hafi eitthvað að lesa um í strætó.

 

En ég rekst hins vegar á eitt sem stoppar mig í nokkrar sekúndur. Það er grein um að vændi hjá unglingum sé búið að hækka síðastliðin ár, eða eitthvað álíka. Ég les áfram og býst við að ég eigi á endanum eftir að lesa eitthvert komment frá einhverri gamalli kerlingu um hvað unglingar séu orðnir fáránlega ósvífnir nú til dags og að allir hafi verið svo prúðir þegar hún var ung, en nei.. Ég les aðeins áfram og þegar ég sé loksins línurit yfir vændi uglinga síðastliðin ár, þá er ekki litið á það eins og unglingar hafi sjálfir valið að stunda þetta. Nei, það stendur “x.xx% af unglingum í Danmörku hafa verið kynferðislega misnotaðir gegn gjaldi síðasta ár.” Nei, það var ekki verið að tala um smábörn.

 

Ég veit ekki hvort pirrar mig meira: Að þeim sem eru að stunda þetta sé ekki kennt um þetta eða að það sé litið á unglinga sem svo ósjálfstæða, barnalega og greinilega vangefna að það sé þeim einfaldlega ómögulegt að ákveða það sjálfir að stunda vændi.

Ef ég myndi rölta út núna og selja mig til næstu konu sem ég rölti framhjá, þá myndi ég líta á það þannig að þetta væri ágætis leið til að græða bling-bling svo lengi sem ég notaði smokk.

Ég myndi ekki hugsa “Ohh, ég er svo viðkvæmur og ósjálfstæður að ég verð að fara út og láta einhvern misnota mig kynferðislega gegn gjaldi til þess að fullnægja sjálfshatri mínu sem ég byggði upp vegna þess að pabbi minn gaf mér ekki aksjon man í afmælisgjöf í 3. bekk.” Djísus kræstur í afmælisveislu í helvíti, er fólk alveg kengfatlað?

Þegar það kemur að því að eyðileggja hluti, taka dóp, stunda of mikið (ókeypis) kynlíf of snemma, þá eru unglingar fullfærir um að velja rétt. En þegar það kemur að því að ríða einhverjum fyrir pening, þá erum við allt í einu svo þroskaheft að það hlýtur einfaldlega að vera eitthvað okkur í hausnum til að við nýtum okkur einföldustu leiðina til að græða smá pening?

Er það bara ég, eða er verið að yfirgreina aðstöðuna pínuponsu drullutussu mikið?

Hvernig geta þessir ellismellir vælt og volað yfir því hvað við erum ósvífin þegar þau koma með afsakanir fyrir okkur sjálf? Fólk er frábært.

 

Það gæti verið að ég virðist pínu pirraður á persónulegu stigi hérna, en ef ég væri virkilega að selja mig, þá myndi það mjög líklegast þýða að ég ætti einhvern pening. Eða ég ætla rétt að vona að ég gæti selt mig fyrir eitthvað hærra en 0 krónur.

 

Þar sem ég skrifaði þetta blogg í tveimur pörtum, þá hefur ýmislegt gerst síðan ég skrifaði efri partinn.

Ég var t.d. í foreldraviðtali áðan, þar sem ég fékk eingöngu hrós og lof. Ég tala víst ensku “eins og innfæddur”, ég er fyndinn og “drullu gáfaður”(Þýtt beint frá stæ. kennaranum).

Síðan hefur þessi frábæra ríkisstjórn tekið upp á því að láta okkur koma í skólann á laugardaginn. En í rauninni, þá mæti ég bara á æfingu í fyrsta tíma af því að ég er að fara að keppa strax eftir það. Svo á Sunnudaginn fer ég líka og keppi.

 

En já, ég er að verða þreyttur og ætti að vera farinn að sofa, þannig ég ætla að enda þetta.

 

Ég hef fengið fullt, fullt af hrósi frá fullt, fullt af fólki fyrir bloggin mín. Ef þið njótið þess virkilega svona mikið að lesa bloggin mín, hvar eru andsvítans kommentin frá ykkur? Ég geri þetta að mörguleiti fyrir sjálfann mig, já, en hver er tilgangurinn ef enginn er að lesa? Ég gæti alveg eins farið og talað við koddann minn. Ég skal líka reyna að koma með eitthvað sem hægt er að kommenta á, en þá verður fólk líka að kommenta.

 

Ef fólk fer ekki að taka sig saman í kommentunum, þá get ég alveg eins hætt með síðuna, því þetta er orðið hvort eð er orðið meira eins og skylda en eitthvað sem ég geri af því að ég vill það, þó svo að ég njóti þess auðvitað, af því að ég er með svo lítinn tíma.

 

-Sævar kveður, með von um að hann hafi pirrað ykkur nógu mikið til þess að þig drullið yfir hann í kommentum.

Tool - Right in Two

Angels on the sideline,
Puzzled and amused.
Why did Father give these humans free will?
Now they\'re all confused.

Don\'t these talking monkeys know that
Eden has enough to go around?
Plenty in this holy garden, silly monkeys,
when there\'s one you\'re bound to divide it

Right in two

Angels on the sideline,
Baffled and confused.
Father blessed them all with reason.
And this is what they choose.
(and this is what they choose)
Monkey killing monkey killing monkey
Over pieces of the ground.

Silly monkeys give them thumbs,
They forge a blade,
And where there\'s one they\'re
bound to divide it,

Right in two.
Right in two.

Monkey killing monkey killing monkey
Over pieces of the ground.
Silly monkeys give them thumbs,
They make a club
And beat their brother down.

How they survive so misguided is a mystery.
Repugnant is a creature who would squander the ability,
to lift an eye to heaven conscious brothers sleep inside

cut it, divide it all right in two (x4)

They fight, till they die
Over earth, over sky
They fight
Over lies, over blood, over air
And light, over love, over son
Over blood
They fight, till they die, over what? for our lies!

Angels on the sideline again
dance along with patience and reason
Angels on the sideline again
Wondering when this tug of war will end

cut it, divide it all right in two (x3)
Right in two

Right in two...


Þetta magnaða lag, samið af þeim sem ég tel vera einn af þeim ótrúlegustu og hæfileikaríkustu lagahöfundum í heimi, er flutt af hljómsveitinni Tool og ég verð að segja að þetta lag lýsir því miður mannkyninu í hnotskurn.

Ég mæli stórlega með því að fólk reddi sér eintaki af nýju plötunni þeirra, 10,000 days, sem er án vafa besta þungarokksplata þessa árs, ef ekki áratugs.

Ég veit ekki hvað það er, hvort þetta sé eitthvað sykurlost, ónotuð orka sem er að leita að leið út eða hvort ég hafi einfaldlega fengið raflost einhverstaðar á leiðinni heim úr skólanum, en ég er alveg hreint ofvirkur akkúrat núna.

Ég veit að það er ekki beint létt að sjá á textanum, en ef þið sæuð mig núna mynduð þið skilja. Ég sit hérna inni í herbergi, aleinn, haldandi one-man party með über-bassa techno-sýru tónlist í gangi, bassinn svo hár að Sindri átti erfitt með að hitta á klósettið vegna titrings – Eða erfiðara en venjulega, það er að segja.

En ég varð einfaldlega að skella einu inn. Ég er í svona stuði til að fara út að skokka eða eitthvað álíka – Sem ég myndi náttúrulega gera ef ég væri ekki latt helvíti eins og ég er. Skokka, fletja einhvern út eins og pönnuköku eða fá útras í gegnum nöldur eða eitthvað álíka. Hvað sem er, bara útrás.. Ef það eru einhverjir sjálfboðaliðar, þá vantar mig boxpúða. Vinnuaðstæður mjög góðar, heitt og þægilegt herbergi, en mjög líkamlega erfið vinna. Launin eru kexkökur og mjól.. Eða nei, engin mjólk, hún er búin og búðin er lokuð, þó það skipti ekki miklu þar sem ég myndi ekki nenna að kaupa hana hvort eð er.

 

En já, “Hvað er að frétta af þér” er án vafa spurningin sem brennur á vörum ykkar allra. Hvað hefur gerst í hinu mikilfenglega lífi Sævars Bergusar síðustu 4 dagana? Viljiði vita það? Alveg viss? Á ég að segja ykkur? Okay, hér kemur það:

 

EKKERT.

 

Woo, bet you didn't see that coming.

 

En samt sem áður fullt, en ekkert svona rosalegt. Á mánudaginn var ósköp venjulegur skóladagur þar sem mér var boðið í partý núna á laugardaginn hjá vini mínum.

Þriðjudaginn var einnig ósköp venjulegur skóladagur þar sem ég og Sebastian fórum að lyfta eftir æfingu.

Í gær var verkfall vegna þess að kommúnan er að spara peninga, sem það þarf í rauninni ekki því Danmörk er eina landið í heiminum sem stendur ekki í skuld. Skólabókardæmi um heimsku þarna, fólk.

Og í dag fór ég í skólann, sem var ósköp venjulegur dagur.

 

“En hvað er framundan í þessu ótrúlega, frábæra og magnþrungna lífi þínu, ó þú Sævar hinn Mikilfenglegi?” - Já, það er spurning. Á morgun, föstudaginn þann 29/09 er liðið mitt að spila á móti einhverju liði og auðvitað fer maður á leikinn, bæði til að styðja liðið og til að haga sér eins og maður sé á árshátíð klepps án þess að fólk pæli í því.

Ef ég ætti að vera sannur liði mínu þá myndi ég auðvitað segja að við eigum eftir að taka þá og pakka, stappa, kremja og éta – En ef ég á að vera raunsær þá grunar mig að við eigum eftir að verða étnir lifandi.

Á laugardaginn er þetta partý, náttúrulega, sem ætti að verða spennandi, því, eins og flest fólk veit, þá er fátt jafn skemmtilegt að pota í vini þína sem eru of fullir til að halda jafnvægi. Þetta sama kvöld kemur Sylvía frá Finnlandi og þá fer ég yfir að gista hjá henni, of kors. Þar verður gert margt af mörgu sem ég ætla ekki að nefna, bæði vegna þess að ættingjar, þar í broddi Mútterinn, lesa bloggið mitt og líka vegna þess að ég nenni ekki að standa í einhverjum lögsóknum vegna tilfinningalegs skaða.

 

Hérna undanfarið hefur verið mikið um verkföll og þannig vesen, aðallega vegna þess að þetta frábæra bæjarráð, sem mig grunar að sé aðallega sett af simpönsum eftir þetta, fékk eitthvað frekjukast og ákvað að rífa pening frá öllum og öllu sem þurfa á honum mest að halda. Eins og t.d. Skólakerfinu, eða leikskólunum og elliheimilum.

 

Greinilega alveg úthugsað hjá þeim.

Byrjum á því að senda börnin í leikskóla þar sem þau brenglast tilfinningalega vegna skorts af umhyggju frá langþreyttum fóstrum á lágum launum sem gerir þau að snargeðveikum litlum djöflum sem pynta smádýr sér til skemmtunar.

Þar eftir verða þau send í skóla sem stýrt er af kennurum á allt of lágum launum, þar sem þeim verður kennt kenningar sem voru úreltar fyrir tveimur áratugum vegna skorts á pening til að kaupa nýjar skólabækur.

Svo á endanum þegar það er loksins búið að hleypa þessum hættulega geðbrengluðu hellismönnum út á vinnumarkaðinn þar sem þau eyðileggja samfélagið eins og við þekkjum það, verða þau send á elliheimili þar sem þau drepast á endanum eftir að hafa étið dósamat frá nítjánhundruðþrjátíu og eitthvað sem fannst í yfirgefnari herskemmu.

Alveg frábært, finnst ykkur ekki? Hreint út sagt magnað. Vitiði hvað er best við þetta? Danmörk er eina landið í heiminum sem stendur ekki í skuld. Reyndar, þá er Danmörk einhverja 40 milljarði í plús. Þeir þurfa ekkert að spara.

Það þýðir samt ekkert að Århus eigi pening, en samt sem áður þá eiga þeir líka nóg. Þeir eiga einmitt 40 milljónir í bílastæðasjóð af ónotuðum pening sem ætti að nota í að byggja bílastæði.

Ef þeir ætla ekki að nota hann, af hverju ekki að henda honum í skólana? Bara spyr.

Danska ríkisstjórnin, sem er greinilega samansett af einhverjum skyggnum fæðingarhálfvitum segjast vera að geyma þessa peninga til “verri tíma.” - Það er að segja, að þeir ætli sér að geyma þetta til að við lendum í einhverjum hremmingum.

Elsku kallinn minn, ef við lendum í kjarnorkustríði eða einhverju álíka, þá verða allir þessir þúsundkrónu seðlar ekki notaðir í mikið meira en skeinipappír.

Hvað fáum við út úr öllu þessu? Nautheimska
geðsjúklinga með greindarvísitölu á við stein, ónýtt samfélag og svo á endanum fullt, fullt af ónothæfum gjaldmiðli. Ímyndið ykkur hvað það er hægt að skeina marga geislavirka rassa með mörghundruðmilljörðum af 100 króna seðlum?

Vildi bara hrósa þessari mögnuðu ríkisstjórn fyrir ótrúleg vinnubrögð – Keep it up.

 

Ég geri mér vel grein fyrir því að flestum ykkar gæti ekki verið meira sama um póltíska (neyðar) ástandið í Danmörku, en ég gerði mitt besta til að gera þetta eins skemmtilegt og ég mögulega gat, sem dregur mig að einu..

 

Einhverjir bentu á að það gæti verið leiðinlegt að lesa bloggin mín stundum, að ég nöldraði stundum um sama hlutinn megnið af blogginu. Það er náttúrulega fólkið sem líkar við bloggin mín sem heldur mér bloggandi, en það er ekki það eina. Það sem ég skrifa er aðallega fyrir sjálfan mig. Það að fólki finnist það fyndið og skemmtilegt er bara krem á kökuna.

Þess vegna vil ég benda á að þeim sem finnst þetta leiðinlegt geta bara sleppt því að lesa. Enginn sem neyðir þig til þess og það er ekki í mínum verkahring að skemmta þér.

Sem betur fer hafa verið ótrúlega fá svoleiðis komment og vona ég að það haldi áfram, en vildi bara benda á þetta.

 

-Sævar, geðbrenglaður hellismaður, pyntandi smádýr sér til skemmtunar.

 

 

 

 

Jaaá. Þið ættuð flest að vita af dramanu sem hefur verið á blogginu hérna undanfarið, allt út af því að ákveðnir aðilar höfðu ekki þroska í að nálgast mig og tala um 'vandamálin' í persónu, vildu frekar rífast á opnu bloggi. Ef ég væri lélegri maður en ég er, þá gæti ég tæknilega séð drullað yfir þessa ákveðnu aðila eins og ég vildi án neins vesens, því þeir eru allt í einu orðnir of þroskaðir til að standa í svona veseni lengur. En ég ætla mér ekki að grafa upp stríðsöxina sem ég var að grafa, svo ég læt kyrrt um liggja og leyfi þeim að njóta þessa nýfundna þroska þeirra í friði.

En já, yfir í aðra sálma.. Ég vil byrja á að þakka fólkinu sem sá um að orð-lemja fólkið meðan ég var í burtu, gott að vita að maður á svona trausta hómís. Sum ykkar voru að biðja um frekari sögur frá Íslandi, en ég nenni eiginlega ekki að skrifa um sí endurteknar bíóferðir og myndaleigur, nammiát og gosdrykkju og ég efast stórlega um að þið mynduð nenna að lesa það.

Ég er hins vegar alveg handviss um að þið blogghólistar séuð að deyja úr örvæntingu yfir fréttum af mér frá því ég kom til DK. Þegar ég kom var ég og allir aðrir í góðu skapi. Sylvía hitti mig á lestarstöðinni og Halldór og Erla komu og náðu í mig og hana. Þegar heim var komið var það eins og í amerískum draumi. Komnir leðursófar, fjörutíuogtveggja tommu flatskjá-plasmasjónvarp og ofan á allt þetta, þá var pizza að éta. Svo svona um 2 leytið fórum við að, Sylvía gisti hjá mér.

Ef minnið bregst mér ekki þá hringdi Stebbi Ísak í mig daginn eftir og ég og hann hittum Sunnu, fórum svo heim til Sylviu(Sem var farin heim aðeins fyrr). Gæti samt alveg verið að ég sé að bulla.

En já, allavega, þá er ég aðallega búinn að slaka á, fór í bíó líka, hanga með Sylviu, Einari, Sunnu og Stebba.

Það virðist einnig vera að það eru ekki bara mannverur sem verða öfundsjúkar; það sannar frekar súrsæt lífreynsla sem ég lenti í nótt. Ég gisti hjá Sylvíu og hún sofnaði frekar á undan mér. Ég þurfti svo á klósettið, svo ég klifraði yfir Sylviu og tæmdi tankinn. Á meðan ég hef verið á klósettinu var hinn öfundsjúki, pissusjúki og kannski geðsjúki hundur, oft kallaður Kátur, að plotta einhver hryllileg plön um að læðast inn í herbergið og gera einhvern óskunda. Hann læddist inn(Sá hann allavega ekki þegar ég kom inn) og lagðist undir skrifborðið eða eitthvað álíka(Sem hann gerir oft) og lét ekki bera á sér þegar ég kom inn og lokaði hurðinni. Ég kem inn og drattast loksins inn í draumaland, en sú ferð átti eftir að vera frekar stutt.

Ég vakna og finn eftir nokkrar sekúndur að ég er blautur. Ég byrja á því að setjast upp og athuga hvort eitthvað gæti hafa lekið á mig, eins og pepsi í glugganum, vatn frá rigningunni fyrir utan eða eitthvað álíka. Á endanum geri ég mér grein fyrir því að þetta er hland, finn það á mjög-svo daufri hlandlyktinni. Ég veit, ótrúlega geðslegt. Þið getið rétt ímyndað ykkur hvað ég var að hugsa. Ég sat þarna, klukkan hálf sex um morguninn, hlandblautur, heilinn á hundrað að reyna að finna einhverja góða leið til að segja kærustunni minni að ég hefði migið undir, á glænýja rúmið hennar í þokkabót.

Það þarf náttúrulega engann snilling til að fatta að það er einfaldlega engin 'góð' leið til að segja eitthvað svona við manneskju, frekar en að segja einhverjum að ástvinur hans sé dáinn. En sem betur fer er ég þrjóskur lítill(Eða ekki) andskoti og neita einfaldlega að trúa að ég, Sævar, þrautþjálfaður gosdrykkjumaður, hafi migið undir, sérstaklega án þess að vakna við það.

Ég athuga aðeins brókina mína og sé að ég er bara blautur á hliðinni á henni, ekki neinstaðar á .. you know what-svæðinu. Þegar þetta rann upp fyrir mér var ég löngu búinn að sjá hundinn. Hundur dauðans. Satan í dýrslíki. Eða bara öfundsjúkur voffi.

En já, Kátur hafði semsagt, af einhverri ástæðu, migið á mig. Ekki dropi á Sylvíu.

En þetta reddaðist. Skiptum um lak, settum handklæði og ég svaf svo í stuttbuxum og bol af Sylvíu.

 

Það er ekkert annað merkilegt í fréttum. Alltaf fleira og fleira fólk sem kemur á síðuna til að rífa kjaft. Flestir myndu taka því illa, en ekki ég. Ef þú hefur ekkert gert af þér til að brjóta á viðkomandi en hann rífur sig samt, þá getur það ekki verið annað en öfundsýki, sem þýðir óbeint að þú sért nógu merkilegur til að fólk öfundi þig. Sem er, náttúrulega, góður hlutur.

Eins og sagt er, enginn er óbarinn biskup.

Skólinn byrjar svo á morgun. Vakna klukkan sex hvern einasta dag til að taka strætó um 7 leytið, labba svo eitthvað and I'm there.

Eitt að lokum; þeir sem hafa eitthvað við mig ótalað, vilja lesa mér lífsreglurnar eða sýna mér eða segja hvar Davíð keypti ölið: þið getið annaðhvort valið að tala við mig í persónu, á msn eða eitthvað álíka eða fara með þetta á vígvöll internetsins, þar sem þið eigið óneitanlega eftir að verða fyrir óhjákvæmilegu tapi gegn mínum mjög svo skörpu og kaldhæðnu hómís, allir vopnaðir með orðaforða á við alfræðiorðabók.

Við erum stórhættulegt fólk.

 

-Sævar, stórhættulegur einstaklingur.

“Hvað er í gangi?!”, spurði lesandinn, skelfingu lostinn. “Er þetta jarðskjálti? Eldgos? KJARNORKUÁRÁS?!”, alveg óvitandi að þetta var einungis.. BLOGG!

Nei, ég er ekki að “kidda í ykkur”, “dissa ykkur”, fokka, bögga, eða eitthvað annað sem getur nálgast það að hafa sömu þýðingu og að grínast í einhverjum. Ég er að blogga. Nei, þið eruð ekki á einhverjum ofskynjunarlyfjum sem láta ykkur sjá það sem ykkur langar mest í(Sem er auðvitað blogg eftir mig). Ég er í alvörunni að blogga. Ég veit að það að ég skuli vera að blogga gæti virst sem fræðilega ómögulegur hlutur þar sem bloggið er álíka dautt og skaufinn á drakúla. En já, kraftaverk gerast, 9-burar fæðast, rónar fá vinnu, sindri fer í sturtu og ég blogga.

Þið eruð náttúrulega að deyja úr forvitni um hvað á daga mína hefur drifið(Enda eruð þið bara mannleg og getið ekki staðist svona freistingar eins og að fá að vita allt um mitt mikilfenglega líf). Já, það hefur margt gerst. Fyrir þau ykkar sem kunna að lesa(Ekkert alltof hár prósentuhlutur ef taka á mark á könnuninni), þá ættuð þið að vita að ég gerðist heljarmenni og fór til íslands til að vinna við byggingarvinnu. Agnar frændi, bróðir mömmu, reddaði mér vinnu, næsta dag var ég sendur til íslands eins og hvert annað indverskt barn til að vinna. Á milli þess að ég var að vinna eða sofa, var ég annaðhvort með Sylvíu eða Arnari, en hitti Andra kjellinn bara einu sinni. Flestum helgum var eitt með Arnari, og ég eyddi ekki einni helgi heima hjá Agnari og Co. Venjulegur dagur hjá mér var: Vakna, morgunmat, vinna, sturta, niður í bæ, heim með síðasta eða næst síðasta strætó. Oftast með Sylviu eftir vinnu. Já, mikið hefur gerst, og líklega stærsti hluturinn sem hefur gerst er sá að ég og Sylvía erum saman.

Sum ykkar vita þetta ekki, sum ykkar þekkja ekki einu sinni Sylvíu(Tough luck) og sum ykkar eiga meira segja kannski eftir að hafa eitthvað á móti þessu. Erum búin að vera saman í tvo mánuði á föstudaginn og allt gengur eins og í sögu(Ekki sögu eftir Sunnu, þar sem Sunna skrifar einungis sögur um geðsjúka morðingja og nauðgara og álíka sem geta einfaldlega ekki endað vel). Fyrir þá sem eru eitthvað á móti þessu, sem væri reyndar svolítið skrítið, þið getið alveg slakað á, því mér er nákvæmlega, hundrað prósent pottþétt skít-sléttsama um hvaða rök þú hefur fyrir því að við ættum ekki að vera saman, þannig það væri ágætt ef þeim væri bara haldið fyrir ykkur sjálf. En ef eitthvað skítkast verður á blogginu, ekki búast við að ég taki því vel.

Ég hef ekki haldið þessu leyndu þó að sumum gæti fundist það, en hins vegar hef ég ekki gengið um með neon-skilti á bakinu með hjarta og “Sævar <3 Sylvía” á heldur. Fyrir þá sem finnst ég á einhvern máta farið á bakvið þau(Bara öryggisráðstafanir, ef svo skildi vera, veit ekki hvort einhverjum líður þannig) með því að gera þetta og segja ekki frá því, þá finnst mér bara því miður þannig að ég hafi engar skyldur til að segja einum né neinum frá einhverju, eða biðja um leyfi.

En já, nú þegar ég hef spýtt þessu út úr mér.

Hvað gerði ég annað á íslandi? Meðal annars ofnotaði ég gestrisni og örlæti Arnars hvað eftir annað, helgi eftir helgi, fór of oft í bíó og hefndi mín á litlum pirrandi krökkum.

Sumar myndir voru góðar, aðrar ágætar en af einni gékk ég hreinlega út af fyrir hlé úr tærum viðbjóði. Sú mynd heitir Ultra Violet og er örugglega mesta rugl síðan bush varð forseti öflugasta lands heims.

Hefndin og þessi mynd tengjast reyndar á skemmtilegann hátt. Þau sem búa í DK hérna muna eftir Danna, drápara kebabann og slátrari pizzanna, sem pirraði alla og hætti aldrei.

Eins og ég hef sagt oft áður, þá elskar Guð mig eins og Danni elskar(elskaði?) kebab og hann gerði mér kleyft að hefna mín á litlu undirlægjunni. Þegar við gengum út af Ultra Violet ákváðum við að rölta bara heim til Arnars(Sem er ágætis spotti þar sem hann býr í selásnum, við hliðina á rauðavatni). Þegar við komum að bílastæðinu á bakvið bónus hjá smáralind sé ég Danna og hans kumpána, hreinlega að deyja á coolinu, komnir inn í eitthvern gulann mitsubishi að reyna að koma honum í gang. Þeir sögðust hafa komið að honum eftir að brotist hafði verið inn í hann, en mér var svosem alveg sama því hann mátti alveg endilega láta henda sér í fangelsi mín vegna. Ég myndi allavega ekki færa honum köku með járnsög inní. Kannski eina búna til úr hundaskít, með miða innaní sem segði: “HAH; feis, lúser.” En já, þarna sá minn tækisfærissinnaði hugi tækifæri, svo ég rölti aðeins lengra, tók upp símann og hringdi á kleinuhringjamennina sjálfa, svo horfðum ég og Arnar og hlóum þegar kleinuhringjamennirnir keyrðu upp að þeim og þeir reyndu að flýja.

Ég veit ekki hvort Danni var tekinn eða eitthvað álíka, en þeir sem vita eitthvað um staðsetningu hans mega endilega láta vita þannig ég geti hlegið að honum.

Ég gerði fullt af öðrum hlutum, en ég er því miður soddan gullfiskur í mér og gleymi jafnóðum því sem ég gerði eða sagði.

En í dag fór ég með stebba ísak og Sunnu til Sylvíu þar sem við gerðum ýmislegt skemmtilegt. Stebbi fór frekar snemma, en við hin fórum bara á röltið, fórum svo og keyptum okkur pizzu og svo tókum ég og sunna strætó heim.

Hef því miður ekki mikið meira að segja í bili, orðinn pínu þreyttur, en þetta verður að duga ykkur blogghólistunum í bili.

Eitt að lokum: Ég vil þakka Bryndísi og Agnari og Co. fyrir ótrúlega gjafmild og gestrisni, fyrir að redda mér vinnu og að gefa mér mat og húsnæði á meðan.
Ég vill einnig þakka Arnari fyrir óendanlega mikið örlæti og gestrisni, og mömmu hans líka, hún er ýkt þétt svöl. Einn við ég benda á að Arnar er lika ógeðslega æsandi kyntröll.

 

-Sævar bygginarvinnugarðyrkjumannaheljarmenni kveður í bili.

Já gott fólk! Sævar er á leiðinni á klakann. Hvenær? Á EFTIR!

Fyrir þá sem vissu þetta, þá ætla ég að nota síðuna til að benda á change of plans. Ég átti að fara á laugardaginn, en ég fer í dag vegna þess að það er næstum helmingi ódýrara.
Ég kem semsagt til klakans líklega um miðnætti eða aðeins seinna.

En já, hvernig? Í grófum dráttum, vegna þess að guð elskar mig eins og feitur krakki elskar kökur. Eða af því að hann er að reyna að sanna fyrir mér að hann sé til. En allavega, ég sat í tölvunni. Alveg nýbúinn að lenda á botni lónlíleikans, búinn að leigja mér mynd, ALEINN, horfa á hana, ALEINN, og ég hló að henni, ALEINN. Mamma labbar inn í herbergi: "Sævar, Agnar bróðir getur reddað þér vinnu á íslandi"..

Eins og ég sagði, þá átti ég upprunalega að fara á laugardaginn, en ég er nískur þannig ég fer í dag.

Farinn að klára að pakka.

-Sævar íslandsfaravíkingur.

P.S: Víkingar eru miklu svalari en sjóræningjar.

Neeei blessuð. Sævar hér(No shit, sherlock). Jájá, ég hef ekkert merkilegt að gera, þannig ég ákvað að henda einu inn..

Ég er eiginlega ekki búinn að gera skít síðan ég bloggaði síðast. Fór eitthvað áðan að hjálpa einhverjum vini mömmu að flytja, en það var eiginlega allt búið þegar ég kom þannig ég tók bara einhverja nokkra kassa, töskur og borð og eitthvað. Ég veit, macho. Síðan hafði mútterinn nöldrað í mér að taka til og sjitt áður en hún kæmi heim, og það gerði ég, og heimtaði svo pepsi í verðlaun fyrir að hafa verið svona góður strákur; og auðvitað fékk ég það. Ég fæ allt sem ég vil. Nema þetta gullklósett sem mig hefur alltaf langað í. Ég er staðráðinn í að fá það einhverntímann.

En já, það er eitt mál sem mig langar að ræða.

Hvað er málið með að krakkar á Íslandi skrópi í vinnuni?

Nú þegar ég segi 'vinnunni' meina ég aðallega unglingavinnunni og þegar ég segi “krakkar á íslandi” erum við aðallega að tala um níundu-bekkinga.

Key, true, fáið einungis 300 kall á tímann fyrir það. So what? Þið farið út, hittið vinina og fleiri líklega, fáið hreyfingu, styrkist og nokkrum sinnum farið þið að gera eitthvað skemmtilegt og fáið borgað fyrir það á meðan. Ég veit ekki alveg hvort það sé almennt talið eitthvað geðveikt hard-core eða 'svalt' að skrópa í vinnunni, en mér finnst það bara óttalega slappt og óþroskað. Ég er kannski hrokagjarn hræsnari að vera að líta niður á fólk sem skrópar, þar sem ég ágætan skróps-feril sjálfur, en eins og venjulega, þá er mér nákvæmlega alveg eitthundrað og fimmtíu prósent, drullu-slétt-skítsama um álit ykkar.. Flestra, allavega.

En hinsvegar þá myndi ég aldrei láta það detta mér í hug að skrópa í vinnunni. Persónulega myndi ég frekar fá 300 kall á tímann fyrir einhverja líkamlega vinnu eins og unglingavinnuna, heldur en að fá 600 kall á tímann fyrir að fá sár á rassgatið eftir að sitja við kassa í 8 klukkutíma samfleytt og að þurfa að díla við einhverjar snobbaðar gamlar kellingar sem væla yfir verðinu á sígarettum eða mjólkinni(Nú erum við að tala um Ísland hérna) eins þær hafi búið í helli síðustu 10 árin og séu fyrst núna að taka eftir því að landinu sé stjórnað af feitum kommúnista pólitíkusum með bakverki eftir að hafa kysst á sér rassgatið.

Týpískur íslenskur unglingur: “Ég ætla að vera geðveikt duglegur og skrá mig í unglingavinnuna”.. Einum vinnudegi seinna “Oh fokk, ég er svo þreyttur eftir alla þessa vinnu, ég verð að skrópa.”

Ég stórefa það að einhver af krökkunum á íslandi hafi eitthvað betra að gera við tímann en að vinna. Þau sem skrópa sofa örugglega til hálf þrjú, vakna og gera svo ekkert restina af deginum.

Síðan eru örugglega sumir sem eiga eftir að nöldra yfir því að fólk geti kannski ekkert unnið vegna þynnku, að þau hafi “djammað” svo rosalega í gærkvöldi að þeim sé ennþá flökurt eftir 18 tíma svefn. Ó vá, hvað þið eruð ótrúlega svöl. Varstu að “djamma” í gær? Ómægat, má ég snerta þig? Drepstu. Drepstu, deyðu, rotnaðu og myglaðu í helvíti, þú ömurlega 14 ára britney spears-wannabe smápíka.

Ef þið eruð ekki lesskilningslega þroskaheft ættuð þið að taka eftir að þetta fer ogguponsu í taugarnar á mér.

Ég get samt sem áður alveg skilið það að manni langi að skrópa. En málið er, ef þú getur ekki “suck it up” og drullað þér í vinnuna, hvernig ætlar þú eiginlega að sjá fyrir þér? “Já ég ætla að finna upp á eitthverju geðveikt sniðugu og verða ríkur” - Ef þú skrópar í vinnunni þá er það líklegra en ekki að þú hafir ekki nógann heilastraum til að kveikja á jólaljósarperu, og ég tala nú ekki um ef þú ert 'djammari', þannig mér þætti það skemmtilegt að sjá hverju þú ætlar þér að finna upp á. En kannski ertu einn af þessum ofdekruðu ógeðum sem láta bara pabba fleyta sér í gegnum lífið, og ef svo er, drepstu aftur, takk. Biddu Satan sem er líklegast ekkert langt frá þér(Þar sem þú hefur augljóslega farið til helvítis þegar þú drapst í fyrsta skiptið) um að reka þig á hol með gafflinum sínum, grilla þig yfir eldinum og éta þig.

Ykkur gæti fundist ég vera hræsnari, aftur, þar sem ég er ekki í unglingavinnunni, eða vinnu yfir höfuð, en í rauninni er það bara bull. Ég myndi gefa mikið til að fá að fara í einhverja álíka vinnu og unglingavinnuna. Ég er ekki búinn að gera skít í sumar. Nákvæmleg ekkert, og ég tel ykkur heppin að fá að vera í svona skemmtilegri vinnu.

Gæti líka virðst þannig að ég sé að alhæfa að allir 9-undu bekkingar séu heilalaus grænmeti, og að allar 14 ára stelpur séu ógeðfelldar djammdúkkur með alltof mikið meiköpp, en svo er ekki. Ef svo væri þá væri ég ekki að tala við flestar ykkar sem lesa þetta blogg.

En já, held ég fari að enda þetta.

The moral of this blog is: Suck it up and get your lazy ass to work. This life's not gonna get any easier(Nema náttúrulega að þið finnið upp á einhverju ótrúlega merkilegu sem gerir ykkur að multí millum.. Yeah, when pigs fly).

 

-Sævar atvinnuskrópari, atvinnuhræsnari og atvinnulausi.

Eins og flest ykkar ættu að vita þá á ég mér nákvæmlega ekkert líf um þessar mundir. Aðallega vegna þess að allir eru farnir í frí til íslands, en líka vegna þess að fólk á erfitt með að gleyma hlutum og vill frekar liggja heima hjá sér og velta sér uppúr volæði en að komast yfir hlutina. Ætla ekkert að vera að nefna nöfn til þess að það verði ekki eitthvað meira mál.

 

En já, allavega. Ég hef nákvæmlega ekkert að gera vegna skort mínum á lífi, þannig ég ákvað bara að skella einu bloggi hérna inn.. Það er svosem ekkert sem ég hef að ræða þannig séð, fyrir utan að einhver feminazisti sem kallar sig “Katrín”(Endurraðið stöfunum og þið fáið augljóslega “Femibloggnazisti”) heimtar blogg hægri vinstri, eins og maður tíni þetta bara af trjánum. Benda bara á að það hefur ekkert með það að gera að hún bað um blogg, mér leiðist bara. En já, yfir í önnur, mun mikilvægari mál..

 

 

 

Pepsí eða Kók?
Ég er Sexsi með Pepsi og mér á eftir að ganga vel í lífinu.
13%
Ég drekk kók og verð aumingi og dópisti sem á eftir að verða jarðaður í pappakassa.
76%
Ég er blómahippi og drekk einungis mitt eigið hland.
3%
Sko, einu sinni, þá var frændi minn.. *bam* Þegiðu, þú ert leiðinlegur.
7%

 

Mig langar að segja að ég sé einfaldlega orðlaus yfir þessum niðurstöðum, en það væri bara ein stór lygi því ég gæti blaðrað(eða skrifað) í tvo klukkutima(eða 20 síður) um pappírsklemmur. En ég er það samt næstum, sko! Hvernig í fljúgandi, hoppandi, taugabrenglaða fjandanum getið þið útúrtjúttuðu, súrrandi geðveiku manneskjur lifað með sjálfum ykkur þegar þið kjósið KÓK yfir PEPSI?! Ég drekk alveg kók ef ég þarf, eins og t.d. Í bíó. En kók er svo langt fyrir neðan pepsi að ef pepsi myndi detta niður til kóksins, þá myndi pepsið mygla, eyðileggjast, rotna og verða að engu, ásamt plastinu, áður en það myndi lenda á staðnum þar sem kókið var.

Finnst ykkur ekkert skuggalegt að kók getur leyst upp í ykkur tönn á tuttugu og fokkings fjórum klukkustundum? Mynduði labba inn í eðlisfræði, labba að efnaskápnum, grípa saltsýra og þamba hana? Hún er með svona svipað pH stig og kók.

Hell, trukkabílstjórar kók-keðjunnar nota kók til að hreinsa vélina í trukkum sínum.

Þess má einnig minnast að kók er rauðlitað, og ef þú endurraðar stöfunum í “Coca cola”, þa færðu “Kölska drulla”, sem gefur okkur þá niðurstöðu að kók sé einmitt vökvi djöfulsins og með því að drekka það styrkiru satan og hans her. Langar þig að fá her af litlum rauðum kvikindum með heygaffla heim til þín? Nei, ekki mér heldur. Það gerist ef hann fær nógu mikinn pening til að filla herinn sinn.

Fyrir þá sem finnst pepsi vont; ég er nokkuð viss um að það getur mögulega ekki verið jafn vont og að fá stórann, líklega sjóðheitann, gaffal upp í óæðri endann á ykkur.

 

Hafið eiginlega tvo valmöguleika, mínir kæru, geðveiku vinir.

 

Pepsi

Pitchfork ?

 

 

Ykkar er valið. Engar áhyggjur, ég verð ekki hissa ef sum ykkar veljið heygaffalinn. Ekkert getur komið mér á óvart núna, eftir þessar niðurstöður.

 

 

-Sævar sem valdi pepsi og vill helst halda heygöfflum í heyji þar sem þeir eiga heima.

Já voddafokk. Hef nú ekki bloggað almennilega í næstum mánuð.. Sjittafokk. En það er samt með. Hvar er klappið á öxlina og bikarinn? Ég vill fá bikar. Annars blogga ég ekki.

Nei okay, ég lofaði, sorry. Ég er víkingurinn Sævar, og ég stend alltaf nema næstum alltaf við loforð mín!

En já.. Þið sitið örugglega og pælið í því hvort ég ætli einhverntímann að koma mér að efninu og segja ykkur hvað ég er búinn að gera undanfarið.. Bíddu bara rólegur vinurinn, þetta kemur allt með kalda vatninu.. Ég þarf bara að skrifa eins mikið af bullshitti hérna og ég get til þess að þetta lýti út fyrir að ég hafi skrifað eitthvað mikið og merkilegt. En já, í sannleika sagt hef ég varla hreyft á mér rassgatið úr skrifborðsstólnum mínum síðan Andri og Sylvía fóru, og er ég ekki frá því að ég sé gróinn við hann. Þori bara ekki að gá.

En já, fyrir þá sem búa í helli eða vita bara nákvæmlegt ekkert merkilegt, þá kom Andri kallinn í heimsókn. Hann kom 26. Maí, og var hérna fram til 15. Júni. Var semsagt hérna í ca 3 vikur.

Já, eins og ég minntist á einhverstaðar, þá er Andri kallinn orðinn hard-core, og það var hann svo sannarlega. Með gat í augabrúninni, skegg eins og sjóari og 50-cent bol. Reyndar var þessi 50-cent bolur ekkert hard-core. Bara ógeðfelldur og ég ætti í rauninni að hafa sent Andra beinustu leið niður til kölska fyrir að ganga í honum.

Sama föstudag og Andri kom ákvað Stebbi litl.. stóri að kíkja í heimsókn upp í Trige, sem var náttúrulega bara sniðugt. Byrjuðum á því að fara, ég, Sylvía, Stebbi og Sísí niður í bæ að rölta og kíkja á einhvern sveitalubba markað þar sem stebbi eyddi of miklum pening í nákvæmlega ekkert. Svo þurfti Sylvía að fara stuttu seinna, og ég, stebbi og Sísí hómís fórum og biðum eftir þvi að Andri kæmi á tjútjúinu, sem seinkaði svo um 45 mín eða eitthvað.

En já, þegar Andri kom þá var fagnað honum eins og forseta.. Og nei, við köstuðum ekki steinum og hótuðum honum lífláti ef hann hætti ekki við Íraks stríðið, við erum ekki í bandaríkjunum, fólk. Við tókum strætó heim og fórum svo og keyptum tvær pizzur og leigðum The Transporter 2 og átum yfir okkur meðan við horfðum á eitthvað sem var, án vafa, mesta sýra síðan Galdrakallinn í Oz. Ef þetta hefði verið aðeins óraunverulegra hefði hann kallað sig the transporter fairy, geta flogið og galdrað með typpinu á sér.

En já.. Svo á laugardagskvöldinu fórum við á .. einhverja mynd(Veit að það var einhver mynd) og svo eftir það á röltið um bæinn.. Eitthvað drukku sumir, en svo um 12 leytið var strætó tekinn heim, með smá afengi, farið upp í herbergið sem stebbi og sísí leigðu og farið í “Ég hef aldrei.. “ drykkjuleikinn. Þar komust upp ýmis atriði sem manni langar mismikið að vita. Flest af þeim frekar ógeðsleg og alveg hægt að komast af án þeirra.

Já, svo síðan þá hefur ósköp lítið verið gert. Ég og Andri fórum eitthvað í bíó og spiluðum pool niðri á bar, héngum í tölvunni og gerðum ýmislegt.. Sylvía kom líka nokkrum sinnum, leigðum DVD og keyptum nammi og stöff.. Leigðum á meðal annars í eitt skiptið Amityville Horror, sem var bara ágæt og eftir að ég hafði látið Sylvíu bregða í gegnum myndina, og svo nokkrum sinnum rétt eftir hana grætti ég hana úr hræðslu.. 8-) Ég veit, ég veit! Það var fyndið fyrst en svo bara slappt, en hún jafnaði sig. =)

En já, það hefur ýmislegt skeð í persónulegum málum undanfarið, en það er ekkert sem ég ætla að fara að segja alheiminum(Þar sem allir í heiminum fara náttúrulega á þessa síðu reglulega). En já, þeir sem vilja endilega vita, geta bara nálgast mig á MSN og ég lofa að drulla svoleiðis yfir þá að það þarf að senda leitarsveit til að finna þá.

En já, ekki mikið annað en það í fréttum. Fékk 10 í matematik(10 af 13), en ekki 13 eins og ég vonaði. Þetta er bara helvítis rasismi.. We black people gotta stick together.. Werd. En je, mér er slétt sama um munnlega stærðfræði þannig séð. Danir eru hvort eð er allir stærðfræðilega þroskaheftir og skilja ekkert hærra en 3. bekks stærðfræði, þannig ég efast um að ég eigi nokkurntímann eftir að þurfa að útskýra eitthvað fyrir neinum. Gott það já.

En já, ef þessi stytta verður ekki byggð, þá geri ég hana bara sjálfur.. Þetta með demantana og gullið verður vesen.. En meina hey, klósettpappír, gull, same stuff really.

Síðan Andri og Sylvía fóru, fóru sama dag btw, hef ég ekki gert neitt. “Ekki neitt” væri í rauninni ekki nógu sterkt lýsingarorð fyrir það. Þið gætuð stokkið inn í svarthol og þið mynduð finna meira en ég hef gert. Einstein skemmtir sér meira í gröfinni sinni akkúrat núna. Ég á ekkert félagslíf lengur, bara félagsdauða.

Allir í fríi einhverstaðar sem ég hangi oftast með, þannig hér sit ég, aleinn, yfirgefinn, vinalaus og vangefinn. Spurning um að flytja inn eitthvað af ykkur hálfvitunum sem nenna að lesa þetta.

En já, hef eiginlega ekkert meira í bili.. Held ég fari og haldi áfram með að gera minna en ekkert og skemmti mér við það.

Eða jú, ég vill benda á eitt.. Vinsamlegast farið inn á www.blog.central.is/busta-bitches og drullið yfir þá. Þeir kalla sig rappara, sem þarf náttúrulega ekki mikið til að vera nútildags, en þeir eru til skammar fyrir meira segja rappara. Ég tel það mitt starf að enda þessa illsku sem þeir kalla tónlist og sjá til að þeim verði öllum saman hent í rafmagnsstólinn og svo skotið til einhverrar fjarlægrar plánetu sem verður svo sprengd í óteljdandi brot sem verður svo hent í svarthol þar sem þeir og öll þeirra illska verður að engu.

Varúð!

Að hlusta á eitthvað af lögunum þeirra getur valdið matröðum og mögulega heilaskemmdum. Hlustið á eigin ábyrgð. Sævar tekur enga ábyrgð á því ef varanlegar heilaskemmdir koma frá því að hlusta á eitthvað af þessum lögum(Flest ykkar eru það nú þegar, so no worries) og afsalar hérmeð allri ábyrgð á skrifum sínum vegna varanlegrar geðveiki.

 

-Sævar hinn félagsdauði.

 

Jaaá. Því miður nenni ég ekki að blogga neitt rosalega í þetta skipti. Ég veit, ég veit. Ég hef ekki bloggað alltof lengi. Fyrirgefið vorar syndir, mínir elskulegu bloggsjúklingar.

En já, vildi bara skella inn einu stuttu til að monta mig. Var í munnlegu enskuprófi, og ég fékk 13. Fyrir þá sem ekki vita, þá eru danir skemmtilega vangefnir og eru þessvegna með asnalegann kvarða sem fylgir engum stærðfræðilegum reglum, og er lægst 03, og er 05, 07, 09, 10, 11 og 13. Reyndar er alveg hægt að gefa 8 og 6, en frekar sjaldgæft. En já, 13 er semsagt hæst.
En 13 er samt sem áður ekki eins og 10 á íslandi. 13 er aðeins gefið ef það er allt perfect. Sem þýðir þá semsagt að ég sé perfect. Ekkert nýtt þar.

En já, nennti ekkert að lesa fyrir þetta próf. Ég valdi einhverja tölu, fékk texta og spólu, hlustaði á spóluna og las textann, og skrifaði eitthvað niður sem ég gat fjallað um og var orðinn uppiskroppa á umræðuefnum til að skrifa niður langt áður en kennarinn kom.
Fór inn, byrjaði á "Yeah, so I'm supposed to talk about being a teenager, friendship and all that shit.. Oops, I'm not supposed to say that, am I?" "No worries, it's english nontheless.".

En já, svo þegar ég kláraði náði ég rétt að setjast niður áður en þau voru búin að ákveða sig. Held ég sé annar til að fá 13 í munnlegri ensku í skólanum, og ef ég hef rétt fyrir mér, þá var það fyrrverandi hans stebba, Trine, sem var fyrst til að fá 13.

Svo er bara málið að rúlla upp stærðfræðinni þann þrettánda(Fæ 13 á 13., ú fyndið), og þá eiga þeir örugglega eftir að byggja styttu mér til heiðurs, úr 24-karata gulli, skreytt demöntum.. Í einni hendinni held ég á ensku orðabók, og í hinni stærðfræðibók og verð með tunguna út, ullandi á danina.

En já, en það er ekki mikið meira í fréttum. Andri kom 26. maí, hann fer svo 15. jún. Hann á afmæli 13., förum þá á The Omen. Svo er maður bara búinn að vera að hanga, og haga sér eins og hálfviti. Helgina eftir að Andri kom var stebbi í trige, var mögnuð helgi. Ýmislegt skemmtilegt komst upp það laugardagskvöld. 8-)

En já, ég lofa ykkur að ég kem með eitthvað magnað blogg bráðum. Þarf að kippa í mig og drullast til þess að blogga eins og maður!

Afsakið egótrippið, en þig getið ekki neitað því, ég er hreint út sagt magnaður. Bow to me.

-Sævar hinn yndismagnaði

 

Góðan dag, mínir heittelskuðu dvergvöxnu fylgismenn.

 

Í dag.. Nei, í gær, réttara sagt, var merkis dagur. Hvaða dagur var það, spyrjiði? Já, það var einmitt 21. Maí í gær, sem þýðir að það eru 2 ár síðan við fluttum til Danmerkur. Sumum ykkar finnst þetta kannski ekkert merkilegt, en, eins og venjulega, þá er mér skítsama um hvað ykkur finnst og þið getið bara troðið því eitthvert þar sem sólin ekki skín.

Í tilefni dagsins(í gær) ætla ég að koma með smá blogg um hvað gerst hefur og hvað við höfum gert síðan við fluttum í þetta eitilmagnaða(og flata) land sem er Danmörk.

Daginn er við komum á flugvöllinn leigðum við bílaleigubíl. Þess má einnig geta að við vorum ekki alein; við vorum með Jenný, systir mömmu, Kela, bróðir Jennýar, og Hirti, manni Jennýar. Við ætluðum að eyða fyrstu dögunum í að skoða hús í Danmörku, því Jenný og Hirti langaði að flytja(í annað skiptið(held ég)) til Danmerkur.

Reyndar hittum við ekki ellismellina tvo fyrr en seinna meir, því þeir komu keyrandi frá Noregi þar sem Keli bjó(býr?).

Allavega, við lögðum í ferð sem ég mæli alls ekki með að fólk fari nokkurntímann í.

Mamma + Jenný + Lélegir geisladiskar = Ferðalag sem maður myndi fara til helvítis til að sleppa frá. Við keyrðum endalaust lengi, skoðuðum svona 596 billjón hús og keyrðum svo á endanum til Århus, eða nánar Trige. Líka benda á að það var ekki keypt eitt einasta hús af þessum 596 billjón húsum sem við skoðuðum.

Þegar í Trige var komið þurftum við að bíða í viku án allra nauðsynja(Fyrir utan mat) eftir að gámurinn kæmi, og sváfum á dýnum. Við fengum dýnur, hnífapör, diska og potta og svoleiðis stöff lánað frá Stebba og Co.

Þessari viku eyddum við svo í að mála og fixa upp íbúðina aðeins – Eða það er að segja gamla fólkið gerði það. Ég spilaði körfubolta eins og brjálæðingur, stanslaust, non-stop í heila viku og ég er alls ekki frá því að ég hafi verið byrjaður að hafa samræður(EKKI Samfarir.. Yet.) við körfuboltann áður en vikan var á enda.

Þegar gámurinn loksins kom, vorum við búin að ráða Mumma, Stebba og Co í að hjálpa okkur við að tæma gáminn. Þeir komu og við eyddum nánast öllum deginum í að bera þetta ógrynni af drasli sem mamma hefur sankað að sér upp á aðra hæð.

 

Til að þetta blogg verði svona nokkurnveginn lesanlega langt, þá verð ég aðeins að spóla áfram til að þið deyjið ekki úr elli við að lesa þetta.

Nokkrum vikum seinna byrjaði ég í skólanum og um það leyti var ég byrjaður að hanga með Stebba litla.

Al fyrsta daginn í skólanum kom ég mér í vandræði eins og mér er vant. Ég og Sindri röltum niður í sjoppu eftir að hafa setið í einn og hálfann tíma og horft á einhverja sýrða gamla kellingu að nafni Birgit blaðra dönsku um allt og ekkert. Ég hef náttúrulega ekki hugmynd hvað manneskjan var að segja, ég starði bara á hana með viðbjóði, alveg gáttaður yfir því hvernig hún gat talað svona mikið, og kinkaði kolli í hvert skipti sem hún sagði eitthvað sem hljómaði eins og spurning.

En eins og ég sagði, þá röltum við niður í sjoppu og keyptum okkur gos(Ég Fanta Lemon, pæla í því að ég man það, en man ekki hvað ég gerði í seinustu viku). Svo plöntuðum við okkur á grindverkið og drukkum bara gosið okkar í friði. Svo byrjuðu einhver regnbogabörn að dissa okkur, undir stjórn gaurs sem mig minnir að hafi verið Mathias. Þetta var eitthvað samansafn af dvergum sem gátu ekki verið eldri en svona.. 7 ára og fóru eitthvað að rífa sig. “Hvað heitiði?” - “Þeir skilja þig ekki, þeir eru svo heimskir”. Ætli þeir semji eigið efni?

En já, svo komu þeir nær og fóru eitthvað að pota í okkur, þar á meðal þessi Mathias. Á endanum fékk ég nóg og stóð upp, ýtti einhverju litla gaurnum frá(Ekkert þannig að hann datt eða eitthvað), labbaði að Mathias og sagði ef hann myndi snerta mig aftur myndi ég drepa hann og hans kumpána – Á ensku. Af svipnum hans að dæma virtist hann skilja þetta. Ég sagði Sindra að koma og við röltum í áttina að inngangnum með alla krakkana á leikvellinum(Megnið af skólanum) að horfa á okkur. Hálfa leiðina inn kom gaur að nafni Rune(Já, hann var jafn ógeðslegur og nafnið hans) og ýtti í mig. Ég snéri mér við og fór eitthvað upp að honum, ýtti honum og rölti svo inn.

Frá þessum degi var ég alræmdur glæpavíkingur.

Aftur, til þess að þið lifið þetta af, verð ég aðeins að fara hratt í gegnum hlutina.

Þar sem ég var nú orðinn alræmdur glæpavíkingur fékk ég fljótt óvini. Þessi Rune, Tim, Rasmus og Lasse voru þeir aðal. Tim er nánast hringlóttur og er svona.. 6,7 cm á hæð, á meðan besti vinur hans, Rasmus, var svona 36 metrar á hæð og horaður eins og tannstöngull. Í rauninni var það eina sem þeir höfðu sameiginlegt hve ótrúlega, ólýsanlega nautheimskir mongólítar þeir voru. Lasse var svo yngri bróðir Tim.. Þarf ég að segja meira?

En já, þessir gaurar gáfu manni “hard time” í einhvern tíma. Eitt skiptið fór það líka svo langt að hinn dvergvaxni bolti, Tim, kom og ætlaði að lemja mig fyrir einhverjar barsmíðar sem ég átti að hafa gefið Lasse. Veit ekki alveg hvað þeir telja að lemja einhvern, en það virðist vera að kalla einhvern “useless, fat piece of dumb shit” flokkist þar undir. Yeah, I guess the truth DOES hurt?

Þessi Tim kom svo með.. 5 gaura með sér, sjálfur 18 ára, að lemja mig, 13 ára. Það endaði svo að hann kýldi mig í andlitið og þurfti að hoppa til þess að ná upp(Án gríns) og hljóp, eða rúllaði, svo í burtu eins lítill, feitur Chihuahua hundur.

Ekkert merkilegt gerðist að mig minnir í sambandi við hálfvitana, en rétt fyrir sumarfríið fluttum við í aðra íbúð, í sömu blokk, bara á jarðhæð. Fengum garð, og extra herbergi sem ég sit í og skrifa þetta blogg. Ef það væri ekki fyrir þessa flutninga, væri ég á einhverri stofnun að reyna að naga af mér spennitreyju og sindri(Eða partur af honum, þar sem hann hefði ekki fundist allur) væri í jörðinni í kirkjugarðinum fyrir ofan. Maður setur einfaldlega ekki tvo bræður í sama herbergið, það ætti hreinlega að vera ólöglegt.

Svo tók sumarið við, sem var án vafa besta sumar sem ég hef upplifað. Þeir sem þekktu mig í persónu vita að ég gékk alltaf um með hettu eins og einhver fæðingarhálfviti. En svo fór ég í klippingu, úr hettu peysunni og hef svo ekki notað hettu síðan þá. Þær eru tól djöfulsins.

Ég, Stebbi, Einar og stundum Grétar og Sindri fórum niður í bæ nánast hvern einasta dag á línuskauta. Það er örugglega eitt af því geðveikasta sem til er að skauta niður strikið á heitum sumardegi.

Svo seinna meir, þá kynntumst við stelpu sem hét Íris, sem var bara hin fínasta stelpa. Aðeins seinna kom vinkona hennar(og fóstur-systir.. Fucked up familíja) sem hét Bessa og var bara fín líka. Stebbi og Íris byrjuðu svo saman og við eyddum restinni af sumrinu hangandi með þessum geðsjúklingum.

Eftir sumarið kynntumst við Sylvíu. Svo gerðist eitthvað á milli þeirra, Sísí, núverandi unnusta Stebba ákvað að koma til Danmerkur og þá varð mikið drama. Hættum að hanga með Sylvíu. Svo flutti Stebbi til Uge, sem var bær nálægt þýskalandi og þá gerðist það einhvernveginn að ég byrjaði að tala við Sylvíu aftur og höfum við svo verið feitir hómís síðan þá.. Fyrir þá forvitnu, nei, Stebbi, Sísí og Sylvía hafa ekki verið í sama herbergi síðan dramað var, sem er bara fínt, því það yrði örugglega kallað World War III í sögubókum framtíðarinnar.

En já, síðan þá hefur maður bara verið í skólanum(Eða svona.. 1/3 allavega) og hangið með hómíunum.

Þetta var eiginlega allt mitt líf í Danmörku í hnotskurn. Það hefur mun meira gerst, en þetta voru svona stærstu hlutirnir.

Þetta er orðið nánást 3 síður að lengd og vil ég klappa þeim á kollinn sem nenntu að lesa þetta – Sem munu náttúrulega vera flestir, þar sem Everybody Loves Sævar. Ekkert egó hér á ferð, bara staðreyndir.

Endilega kommentið á mitt magnaða líf.

 

-Sævar, alræmdur glæpavíkingur.